Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Τερέζα. Κάθε βράδυ όταν η Τερέζα ξάπλωνε στο κρεβάτι της, περίμενε με ανυπομονησία τη μαμά της ή τον μπαμπά της να της διαβάσουν ένα παραμύθι. Αυτή ήταν μία από τις αγαπημένες της στιγμές μέσα στη μέρα, γιατί το μυαλό της ταξίδευε μαζί με τους ήρωες των παραμυθιών. Με παρέα τις γνώριμες φωνές των γονιών της, η Τερέζα έκλεινε τα μάτια και έκανε όνειρα μεγάλα και τρελά!
Σήμερα όμως δεν είχε όρεξη να ακούσει κανένα παραμύθι. Ήθελε να ξαπλώσει από νωρίς στο κρεβάτι της. Έβαλε το νυχτικό της, χώθηκε κάτω από το πάπλωμα και πήρε μια βαθιά ανάσα. Τα μάτια της βάραιναν και έτσουζαν. Ένιωθε πολύ κουρασμένη και στεναχωρημένη.
Σκέφτηκε ότι η σημερινή μέρα ήταν μια πολύ στραβή και ανάποδη μέρα. Στο σχολείο οι δύο αγαπημένες της φίλες, χωρίς να έχει καταλάβει ακόμα τον λόγο, δεν της έδιναν καμία σημασία. Σε όλα τα διαλείμματα έμεινε μόνη χωρίς να παίζει με κανέναν. Ύστερα, όταν η δασκάλα τούς ζήτησε να ζωγραφίσουν μια όμορφη στιγμή που θυμούνται από το Σαββατοκύριακο τους, εκείνη έσβηνε και ξανάσβηνε ό,τι σχεδίαζε. Ενώ συνήθως της άρεσε τόσο πολύ να ζωγραφίζει, σήμερα δεν ζωγράφισε ΤΙΠΟΤΑ. Και σαν να μην έφταναν αυτά, όταν γύρισε από το σχολείο, η μαμά της έλειπε. Παρόλο που από το πρωί της είχε πει ότι θα καθυστερούσε να γυρίσει από τη δουλειά, η Τερέζα ήλπιζε να τη βρει σπίτι.
Τώρα, κάτω από το πάπλωμα, όλα αυτά είχαν σβηστεί από το μυαλό της Τερέζας. Είχε μείνει όμως μέσα της μια στεναχώρια και ένα παράπονο για όλους και για όλα. Τα μάτια της γέμισαν δάκρυα που κύλησαν πάνω στο μαξιλάρι. Ένα βάρος την δυσκόλευε στην αναπνοή.
Ξαφνικά, αισθάνθηκε στην πλάτη της δύο ζεστά χέρια να την ακουμπούν και να την χαϊδεύουν απαλά. Γύρισε το κεφάλι της και είδε τη μαμά της. Αμέσως ένιωσε τη λύπη από μέσα της να φεύγει και να πετάει μακριά. Χωρίς να μιλήσουν αγκαλιάστηκαν σφιχτά. Τώρα όλα πέρασαν, όλα ήταν καλά και για τις δύο.
Μαγικό… Με μια αγκαλιά, ένα φιλί και ένα σ´αγαπώ όλα ήταν καλά. Κάπως έτσι αποκοιμήθηκε εκείνο το βράδυ η Τερέζα και ονειρεύτηκε ότι είχε μαγικές δυνάμεις και μπορούσε ακόμα και να πετάξει…
