Έξω φυσάει με μανία. Η Τερέζα ακούει το βουητό του αέρα που όλο και δυναμώνει και αισθάνεται τυχερή που βρίσκεται ασφαλής στο ζεστό της σπίτι. Δυστυχώς, ο λόγος που την κρατάει στο σπίτι είναι μία ίωση με πυρετό που την ταλαιπωρεί εδώ και τέσσερις μέρες. Παρόλο που κάποιες φορές είχε ευχηθεί να ήταν άρρωστη για να μην πάει στο σχολείο, τώρα που πλέον αισθάνεται καλά παίρνει πίσω αυτές τις σκέψεις. Κοιτάζει από το παράθυρό για αρκετή ώρα τον καθαρό ουρανό. Σκέφτεται, σκέφτεται, σκέφτεται τι να κάνει για να περάσει πιο ευχάριστα τον χρόνο της. Αφηρημένη παρατηρεί τα φύλλα που ο αέρας εχει σκορπίσει παντού στον κήπο τους. Το γρασίδι έχει σχεδόν γεμίσει από κόκκινα πλατιά φύλλα. Είναι τόσο όμορφα που η Τερέζα θέλει να τρέξει έξω να τα ακουμπήσει και να παίξει μαζί τους. Φοράει γρήγορα το μπουφάν της πάνω από τις πυτζάμες της και ορμάει στον κήπο με ανυπομονησία. Κάποια φύλλα είναι κατακόκκινα, κάποια άλλα έχουν αρχίσει να ξεραίνονται από τον ήλιο και το χρώμα τους έχει κάπως ξεθωριάσει, ενώ μερικά έχουν κρατήσει ένα κομμάτι τους πράσινο λες και το κάνουν επίτηδες για να ξεχωρίσουν από τα υπόλοιπα. Η Τερέζα τα βρίσκει όλα υπέροχα και το καθένα μοναδικό σε ομορφιά. Αισθάνεται ότι θέλει τόσο πολύ να τα αγκαλιάσει όπως όταν συναντά τους αγαπημένους της φίλους μετά από πολύ καιρό. Ύστερα, σκέφτεται να ξαπλώσει στο γρασίδι και να σκεπαστεί με τα φύλλα, να γίνει και εκείνη κόκκινη έστω και για λίγο. Έτσι περνάει το πρωινό της η Τερέζα, παρέα με τα κόκκινα φύλλα του φθινοπώρου, στολίζοντάς τα παντού επάνω της. Πριν τα αποχωριστεί για να επιστρέψει μέσα στο σπίτι της, μαζεύει προσεχτικά όσα καταφέρνει με τη χούφτα της για να τα πάρει μαζί της. Σκέφτεται να κρατήσει μερικά να τα κάνει κολλιέ και έτσι να μην ξεχάσει ποτέ τη μέρα αυτή! Ανοίγει λοιπόν το ψάθινο καλαθάκι που φυλούν τις κλωστές και με προσοχή κόβει ένα κομμάτι από την πιο χοντρή πράσινη κλωστή. Με λεπτές κινήσεις τρυπάει ένα ένα τα φύλλα και τα περνάει σιγά σιγά από την πράσινη κλωστή. Σε λίγη ώρα το φθινοπωρινό κολλιέ της είναι πανέτοιμο και φανταστικό! Το φοράει αμέσως στο λαιμό της και κοιτάζεται ενθουσιασμένη στον καθρέφτη. Νιώθει τόσο ευχαριστημένη με τη δημιουργία της. Όταν φτάνει το βράδυ, η Τερέζα βγαζει το αγαπημένο της κολλιέ και το ακουμπάει στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της. Κλείνει τα μάτια της και αμέσως τα όνειρα της πλημμυρίζουν από κόκκινα φύλλα που μια πετούν ψηλά στον σκοτεινό ουρανό και μια προσγειώνονται απαλά σαν πούπουλα στο έδαφος. Όνειρα γλυκά…
Το κολιέ του φθινοπώρου
